Bir Karafatmanın Günlügü

Bir Karafatmanın Günlügü Gülme

Dün gece yine ölümle burun buruna geldim. Kendime bir zarar
geleceginden degil ama karım Cemile ne yapar sonra. Biz akşam
yemegimizi genelde saat 11-12 gibi yerdik, ama ev sahiplerimizin
misafiri geldiginden geç vakitlere kadar oturup yatmadılar. Neyse ki
konukların gitmesiyle birlikte uykuya daldılar. Bir süre ortalıgın
sakinleşmesini bekleyip, yiyecek toplamaya başladım.

Bugün misafirler geldigi için menü çok zengindi. Pasta ve börek
kırıntılarına bayılırız. Her neyse ben nevaleyi toplarken birden
mutfagın ışıgı yandı ve "Aaaaaa! Karafatma" diye bir ses duydum.
Salak adam, ben bir erkegim Fatma da nereden çıktı. Benim adım
İsmail. Böyle şeyler delikanlıyı bozar. Hadi beni karımla
karıştırdın diyelim. Sen ne kadar korkak bir adamsın. Benim kaç
katım büyüklügünde olmana ragmen bu bagırış da ne böyle? O korkunç
sesin kesilmesiyle birlikte beni kovalamaya başladı. İnanın o kadar da dikkat ediyorum, tabak,
çanak bardak üzerinde dolaşmamaya.

Bazen diyorum ki bu gıcıkların misafiri geldiginde git
ortalarda dolaş böylelikle utanılacak duruma düşsünler. Ama
yapamıyorum işte. Ne olursa olsun, ekmek yedigin tekneye kötü gözle
bakmamak gerekir.

Ben eve geldigim ilk yılları hatırlıyorum da ne güzeldi o günler.
Rahmetli kayınbabam ve kayınvalidem beni evlerine kabul etmişlerdi.
O zamanlar rahattık, çünkü ev sahibimiz Rıza amca kördü. Bu sebeple
evin her yerinde serbestçe dolaşabiliyorduk. Hatta Rıza amcayla aynı
sofrada yemek yedigimiz günlerde oldu. Gerçi bizleri görebilseydi
nasıl davranırdı bilmem ama o hep yüregimizde yaşayacak. Rıza
amcanın durumu pek iyi sayılmazdı, memur emeklisiydi. Bu evde
rahmetli karısınınmış, bu yüzden yiyecek konusunda bu kadar fazla
seçenegimiz yoktu. Ama daha mutlu ve huzurluyduk.

Rıza amca bir gün görünmez kazaya kurban gitti. Gerçi onun için
bütün kazalar görünmezdi. Rıza amcanın topraga verildigi gün biz de
oradaydık. Karşı komşusu Osman Zeki bey bize geldiginde ceketini
asmıştı. Biz de bunu fırsat bilip ceketin cebine girdik. Ardından
Osman Zeki beyle birlikte mezarlıga dogru yola koyulduk.

Rıza amcanın üç tane oglu vardı ama bugüne kadar sadece nüfusta
gözüküyorlardı. Hayırsızlar daha ilk günden evi satışa çıkardılar.
Evi bu anda oturan adam ve karısı satın aldı. Eve ayak basmalarıyla
kayınbabam ve kayınvalidemi öldürmeleri bir oldu. Adam sonra
igrenerek cansız bedenleri kagıda sararak çöpe attı. Sanki kendisi
çok temizmiş gibi. Halbuki tuvaletten çıktıktan sonra ellerini
yıkamadıgına defalarca şahit oldum. Şimdilerde kendine üzerinde
rahmetli kayınvalidemin resmi olan bir ilaç almış, durmadan
üzerimize sıkıp duruyor. Kayınvalidem Sultan hanım gençliginde
fotomodel oldugu için bu tür ilaçların üzerinde resmi bulunuyor.
Hatta bir iki reklam filminde de oynamıştı. Ama evlenince mecburen
bıraktı. Çünkü kayınbabam tam bir Osmanlı erkegiydi.

Bugüne kadar rahmetli Rıza amcanın anısına bu evde oturduk, artık
daha fazla dayanacak halimiz kalmadı. Eşe dosta haber saldık.
Kendimize göre bir ev bulur bulmaz taşınacagız buradan. Belki de
sizin evinize yerleşiriz hayat bu belli mi olur ? Gülme

	Gönderen	Konu: Bir Karafatmanın Günlügü (Okunma Sayısı 55 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.